Josèp de La Viarsa trobèt son cosin, Loís del Bonichon, a la fièira da Jussac, e, tot fièr, li diguèt :
    « _ Benlèu, sabes pas que me vau maridar ?
    _ A ! Non pas !
    _ Te vòle far conèisser ma pretenduda.
    _ Es a la fièira ?
    _ Non ! Es d'un pauc luònh. Mès, coma tu, seràs mon còntra-nòvi, dimmèrgues que ven, passarai te quèrre, vès las nau oras, en veitura. Anarem totes dos en Chavarbièira. Veiràs : aquò es una crana bòria. Nos espèran totes dos per despartinar.
    _ E ben ! Se vòls ! Vendrai amb tu. »
    E atau faguèron. Quand arribèron en Chavarbièira, un bocin de femnòta, arcinada, garrèla e tota agromelada, pecaire, s'avancèt vès la veitura. E Loís damandèt a Josèp :
    « _ Quau es aquò ? una serventa ?
    _ Non pas. Aquò es la Loïsa, ma pretenduda. La veses : es bòrnha, bossuda et garrèla. Aquò es un chanigòt, mès n-an qu'aquela filha, e me fa entrar per gendre en Chavarbièira.
    _ Mès ! Crides pas tant, que t'entendrà !
    _ Aquò risca res : es sorda coma una trapa ! »