Les "caga-prim" de La Conelhòrga, coma les apelavan quauque temps, èran totes dels arracats. Lo novèl curat s'en avisèt lèu. S'apensèt que s'èran venguts atau estacats, aquò èra de páur de passar per dels degalhaires. E volguèt assajar de les garir d'aquel pecat.
    Un dimmèrgues, en cadièira, lor parlèt del paure monde que passan fam, de las misèras d'un pauc pertot. E per acabar, lor diguèt : « Faire l'almòrna als malurós, aquò es prestar al Bon Dièu, que lo vos tornarà al centuple dins l'Autre Monde ! »
    Li semblèt que las femnas e mai les òmes avián comprés, e que totes avián enveja de mièlhs faire. Era content de gu-el, e remercièt Nòstre Senhor que l'aviá adjudat a tant plan parlar.
    La pranguièira, s'anèt passejar un pauc. E, justament, trobèt l'Antenon de Saicon, que passava per lo pire chaunha-cròta de la parròquia.
    « _A ! Monsur lo Curat ! Avètz assartat vòstre sermon, aqueste matin. Tot lo monde se sentián esmoguts, e ieu, benlèu, mai que les autres, m'a semblat.
    _ Alèra ? Aquò es vertat ? Ai saubegut me far comprendre ?
    _ Ò ben, per ma fe, Monsur lo Curat ! Avètz tant plan prechat sur l'almòrna que, per un pauc, seriá partit tot continent la demandar ! »