Sabètz que dins la communa del Montelh, vèrs Chastel-Marlhac, i a un bèl roc qu'es pro naut – cinquanta a quatre-vint mèstres d'auçada, e que fai coma una lenga – es a dire que i a lo dagoire sus tres costats e quò ten pas que per un costat a la tèrra qu'es al torn.
    Dins aquel ròc, i a de daunas e, lo monde de l'encontrada, coma i a de petiòts auratèls que posson aquí, les getavan las chabras qu'anavan brostar aquò. Las chabras - sabètz que las chabras quo monta plan e pèls ròcs ! - montavan coma podián e, dels còps, s'enrochavan. Es a dire qu'èran montadas al mièg del ròc e podián pus tornar davalar.
    Alèra, lo monde del vialatge de Sèrre, qu'es al debàs del ròc, las anavan quèrre ambé de cordas. E, en montar pel ròc, vesián un pauc de que se passava dins aquelas daunas. E parèis que dins aquelas gròtas i aviá de Las Fadas.
    Las Fadas, que volián viscar sans que lor monde saguèssa conegut dels òmes s'enrufèron. Un sèr, quand la nuèit tombava, davalèron pel vialatge, raubèron un enfanton, lo prenguèron jols braces, lo montèron pel rocàs e lo clauguèron dins la gròta ont vivián.
    De segur que lo monde del vialatge, a lor torn, s'enrufèron contra las Fadas, e, de nuèit, ambé de còrdas, coma poguèron, s'acranquèron pel rocàs. Montèron dusca d'una dauna e, aquí, trobèron pas l'enfanton del vialatge mès reussiguèron a atapar un enfant de Fada e lo davalèron al vialatge.
    E, alèra quò faguèt la batuèsta entre lo monde del vialatge e las Fadas, talament que las Fadas, totas tristas de saber qu'un de lors enfants èra entre las mans dels òmes fagèron brut.Una nuèit, de la ponta del ròc decont i a doas agulhas que se'n destachon, plorèron e creidèron :