A bocada de nuèit, un òme fotramen bèl, amb un saile e un large chapèl negrese premena. « Tòu ! Tòu ! » creidats als chins que mèna. Quand passa pels vialatges, lo monde espaurugats l'entendon gular : « La nuèit pòrta de sarrar sa pòrta ! »
    Mè sovène que, quand ère piaton, viscave vars La Chavada, un vialatge de montanha entre Murat e Segur. Contra lo chapial de nòstre ostal, i aviá un chasal. Aquita, aviá viscut una femna qu'apelavan l'Amelia.
    Un jorn de darrèira, l'Amelia èra estada amassar de las amoras. Puèi, se botèt de faire la confitura. Quand aguèt achabat son romanatge, anèt portar un pòt a la vesina. Las doas femnas se botèron de batalhar, talament que, quand l'Amelia tornèt chas èla, la nuèit z-èra tombada. En arreibar a son ostal, s'aperceguèt qu'aviá laissada la pòrta dubèrta. Qualqu'un z'èra entrat : un òme fotrament bèl amb unsaile e un large chapèl negre...
    Podètz pensar que l'Amelia dintrèt pas dins son ostal ! Se despachèt de tornar chas la vesina. Lo monde disián que fasiá marcha la fusica. Z-èla saviá coma se desbarassar d'aquela empaita d'òme. Quora li aguèt contat son malur, la vesina la faschèt :
    _ « E ben Amelia, as bien trabalhat : as laissat entrar lo Diable dins l'ostal ! »
Mès coma vesiá que l'Amelia z-èra prèsta de tombar de rastèl, la vesina ajustèt :
    _ « Escouta-me. Faràs tot çò que te disa de faire. Per commençar, quand arreibaràs, creidaràs « Al fuèc ! » tres còps. L'òme saltarà. Entraràs, sarraràs la pòrta. Puèi, prendràs la balaja. Balajaràs ses pas. E, aprèssa, eschamparàs la balaja al fuèc.
    Atau faguèt l'Amelia. Creidèt « Al fuèc ! » tres còps. L'òme dispareguèt. Entrèt, sarrèt la pòrta. Puèi, prenguèt la balaja. Balajèt les pas de l'òme. Ne'n profitèt mèma per faire les caires... A la fin, eschampèt la balaja al fuèc. A n-aquel moment, entendeguèt l'òme creidar :
    _ « E ben, Amelia, aviás oblidat que la nuèit pòrta de sarrar sa pòrta ?! »