Un tunaire es arribat e s'es presentat dins un ostal del vièlh vialatge. A damandat l'almorna. La femna li bailo del pan. Duerb la tireta e dins la tireta i avia una bòba.
    _ O, çò diguèt, mon paure monsur, n'ia pertot, n'en sèm clafits ! Vesètz, dins la tireta, dins les leits, dins lo breç dels enfants, n'en trobem, pertot, pertot. Quo's una calamitat !
Alora, lo tunaire manja un pauc de pan puèis li ditz :
    _ Escotatz : las pòde faire desparèisser, tant pire, mès las bòbas, òm pòt pus viscar amb d'aquò !
Alora, lo tunaire li damanda se i aviá un forn dins lo vialatge. La femna li ditz :
    _ Oc ben.
    _ Ben, chal chalfar lo forn.
Z-an chalfat lo forn. Quora lo forn saguèt bien chald, lo tunaire se botèt de jogar de l'estiflòl. Las bòbas son arribadas. Lo tunaire z'aviá botat la coa de la pala de la fornial per tèrra. E las bòbas, una a una, son montadas sobre lo manche de la pala. Ne'n venguèt dels centenats e dels centenats de bòbas. Puèis, ne'n arribèt una darrièira. Alora lo tunaire diguèt :
    _ Se aquela d'aquí crama, lo vialatge cramarà, vos l'afortisse.
    _ A, digueron, tant pire !
    Alòra, la bòba z-es montada sobre la pala e z-a cramada. E n'ia plus agut de bòbas dins lo vialatge. Las bòbas z-an completament dispareissut...