Vèrs Andelat, se duèrb lo gorg del Salhent aquí ont s'eschampa la crana cascada del Babaure. Al dessobre del gorg se tròba un prat. L'èrba i es bona, mès lo prat z-el penja belcòp.
    Se cònta qu'un còp, al moment de fenar, una serventa juina menava l'atelatge dels coarros. E, pendent que les boièrs cachavan lo fen sobre lo charri, z-èla reteniá les buòus.
Quand lo charri saguèt plen, la serventa piquèt les buòus amb l'agulhon per lor faire faire un mièg-torn. Mès las bèstias volguèron pas se ravirar. La serventa aviá pas lo biais per les menar ? Les buòus avian atapat la moscha ? Eran pas pron fòrts per portar la charja ? Totjòrn es que las bestias avancèron e que la serventa racuolèt...
    Bienlèu, tot aquel monde se botèt de lisogar, de lisogar de mai en mai viste sobre la penda e, femna, bèstias, charri de fen, tot aquò escopètet dins lo gorg. Jamai degun les tornèt vèire.
    Praquò, las nuèits de plena luna, s'avètz l'aurelha fina, entendrètz lo charri rontlar e la serventa esclopinejar lo fons del gorg que z-es pavat...