Quo'z-èra sens dote un estamaire per çò que campava mai d'una jornada, fasia sa virada e z-aviá de bonas relacions amb del monde del Centre, del Centre-Oèst, vers Tors o da pra'qui'. Damorava chas una femna.
Li diguèt :
    _ Mès, Monsur, de quanha region sètz ?
    _ E ben, sèi del Chantal.
    _ Sètz del Chantal, mès de quanha comuna ?
    _ E ben de Marcenat.
    _ A ! Marcenat ! Mès de Marcenat mèsme ?
    _ A non, sèi orinari d'un petiòt vialatge que l'om apèla Rocharossa.
    _ Mès, Monsur, li diguèt, avètz un mestièr que z-es alassant quand mesme alora qu'avètz una fortuna a Rocharossa !
    _ Una fortuna ?
La femna li diguèt :
    _ Oc ben, altres còps, adorariam lo vedèl d'aur. Al moment de las persecucions religiosas, avèm pas volgut que lo clergat catolic ne'n profeite e lo vedèl d'aur z-es partit a Rocharossa dins lo chastèl o las dependéncias del chastèl e i es totjòrn...